Yılın bu mevsiminde tek konu gerçek ve hayali transferler ve takımların istisnasız her zaman yanıltan hazılık maçlarıdır biliyorsunuz. Arada diğer sporlarda heyecan verici gelişmeler olsa da bizim medyamızı pek ilgilendirmez bu konular. Ancak bu kez siyasi partilermiz sağolsun, yazın ortasında ülke tarihinin belki de en trajik seçimini yerleştirdikleri için, nereye gitseniz, neyi açsanız karşınızda siyasi parti liderlerini buluyorsunuz. Trajik bir seçim çünkü insanlarımız oy verirken adayların ne olduğuna değil, ne olmadığına dayanarak davranma niyetinde.
Bu durumu en iyi anlatan cümleyi ise Nietzche söylemiş: "Delilik bireylerde bir istisna, gruplarda, siyasi partilerde, uluslarda ve çağlarda ise kuraldır."
Türkiye'deki parti kavramını (ki kendi amaçları için toplumu birbirine düşürmekten hiç çekinmezler) zaten tiksindirici bulduğumdan bu seçim tartışmalarına yeterince uzak kalmaya çalıştım. Zaten birbirine ip atmaktan tut, adam asmaca oynamaya (herhalde bölücü örgütün lideri halinden çok memnundur, onca terör faaliyetiyle bölemediği ülkeyi hapishanede oturduğu yerden bu kadar karıştırdığı için) kadar her türlü seviyesizliğe giren, ancak hala çukurlarda boğulan çocuklardan, düğünlerde hayatları sönen insanlardan, yanan – yakılan ormanlardan, koruyamadığımız azınlıklardan bahsetmeye gerek görmeyen herhangi bir lideri de kendime yediremediğim için, tüm çevremi (biz sıradan insanlardan ve partilerden daha insancıl ve cesur söylemleri olan) bazı bağımsız adaylar için örgütleyip tatile çıkmaya karar verdim.
Ancak gel gör ki, tatilim ilk gününde denize girmeye hazırlanırken karşımda, yelkenlerinde parti amblemleriyle dizi dizi tekneleri görünce ne hissettiğimi tahmin edebilirsiniz. Üstelik de, plajlardaki insanların yüzde 70-80'inin yabancı olduğu bir bölgede böyle bir komediye alet olan aday, her zaman ciddi ve sert duruşuna denk geldiğim spordan sorumlu bakanımızdı.
Neyse ben hala bu tür siyasetten uzak bölgeler bulup, en huzursuz edici kitaplarımla huzura ermeye çalışırken artık ne zamandır ihmal ettiğim Fransa Turu hakkında yazmam gerektiğini farkettim.
Transferler demeyin bana şimdilik. Bu konu daha da sıkıcı ve kendini tekrarlıyor olsa da en yakın zamanda sizi huzursuz edecek bir yazı geleceğine emin olabilirsiniz.
Gelelim Fransa Turu hakkında senenin ilk yazısına. Bu köşede yazmaktan gurur duyduğum bir konu varsa yıllar önce bu ülkeye Lance Armstrong'u ve Fransa Turu'nu tanıtmak olmuştur. Bu büyüleyici öykü ve destansı yarışa olan ilgi o derece patladı ki, Tur'u yazmakta geciktiğim yıllar mesaj bombardımanına tutuldum.
Ancak ben dahil, Fransa Turu şenliklerini sevenlerin en büyük endişesi, Armstrong'dan sonra Tur'un vereceği tatmin duygusunun azalacağıydı. Ancak Dr. Fuentes sağolsun, daha ilk Armstrongsuz yılı öyle bir skandalla salladı ki, neredeyse Fransa Turu'nun koşulduğuna şükreder hale geldik.
Geçtiğimiz yılki yarıştan hemen önce, Armstrong mağduru olmuş ve onsuz bir yılda Tur'u kazanma konusunda en iyimser günlerini yaşayan büyük yarışçılar bir bir doping cezası alarak ihraç edilmeye başlandı. Puerta Operasyonu kapsamında Armstrong'a meydan okumayı başarabilen Jan Ulrich, Ivan Basso, Tyler Hamilton, Francisco Mancebo, Joseba Beloki peşpeşe enselenip turdan çıkarıldı. Geriye kalan en büyük favori, Kazak Alexander Vinokourov ise en şanssızlarıydı. Takımı Astana sadece 4 kişi kalınca çekilmek zorunda kaldı.
Geçen yılın finişi ise en az başlangıcı kadar dramatikti. Tesadüfen favori haline gelen ve son 4 yarışa rahat giren Floyd Landis, Oscar Perreiro'nun etap içinde kaçışına önem vermeyip performansını küçümsemesinin hata olduğunu farkettiğinde çok geç kalmıştı ve 3 yarış kala sarı mayoyu kaptırmıştı. Ancak son dağ etabında ve zamana karşı yarışta aşırı bir zorlamayla Tur'u 1 dk nın altında bir farkla kazanıverdi. Bununla beraber, onun da doping testleri pozitif çıktı ve Landis halen itiraz ettiği Uluslar arası Spor Mahkemesi'nin kararını beklerken, 2 yıldan başlayan cezalar alan diğer yıldızlar gibi bu yılki yarışı uzaktan seyrediyor.
GELELİM BU YILIN FAVORİLERİNE:
Geçen yılın şanssızlığından sonra Kazak Vinokourov yine en büyük favori. Takım arkadaşı ve Tur'u 3 kere podyumda bitiren Andreas Klöden ise ikinci büyük favori idi. Ancak bu ikili daha 5. etapta kötü bir kazaya karışınca Vinokourov dizini, Klöden ise kuyruksokumunu sakatladı. Vinokourov bu nedenle ilk dağ etabında bir varlık gösteremedi. Ancak hala en büyük favori. Klöden'den ise hiç umut yok.
Dünyanın belki de en düz ülkesi Danimarka'dan gelen Rasmussen ilk dağ etabında yaptığı olağanüstü atakla herkesi etkiledi. Üstelik de lider durumda. Ancak Tur'un kaderini 21 Temmuz'daki zamana karşı etap, arkasından 3 gün peşpeşe gelecek olan 3 dağ etabı ve 28 Temmuz'daki diğer zamana karşı etap belirleyecek. Zamana karşı pek başarılı olamayan Rasmussen için soru işaretleri fazla.
Ön gruptan hiç kopmayan Iban Mayo, Tur'u henüz bitiremese de komple bir bisikletçi olan Alejandro Valverde, dayanıklılık problemi olsa da zamana karşı mükemmel yarışabilen Dennis Menchov ve geçen yılın inatçısı Oscar Perreiro da diğer adaylar. Ancak kimin ne zaman kaçacağının belli olmadığı, adeta kontrollü yarışan bir tek yarışçının olmadığı bir Tur'da herşey beklenebilir.
