Edu'nun kırmızı kart gördüğü an maçın kırılma noktasıydı. O ana kadar 'Avrupalı' Fenerbahçe'yi seyrediyorduk, takım temkinliydi ve akıllı bir oyun sahaya sergiliyordu. Buna rakibine de saygı duyarak, şartları da fazla zorlamayarak diyeyim ben, siz anlayın!
Gol de o dakikadan önce gelince, bu oyun anlayışıyla 'mucizeler' olmadığı sürece maçın dönmesinin imkansız olduğunu düşünmeye başlamıştım. Ama bir mucize gerçekleşti. Takımın bel kemiği kırıldı, Edu oyundan ATILDI. Bu konuda uzun uzun laflar etmeye gerek yok sanırım. Sarı kartlar, ki sararıp dökülmeden önce kızaran yapraklardı onlar, rüzgarın da soğun da etkisiyle, pıtır pıtır dökülmeye başladı, ŞANs verdi Kayseri'ye bütün bir Oktay DEMİRAY!
Fenerbahçe'nin son dönemde yükselen performasında 'ikililer'in önemli olduğuna değinmiştim, yine değinirim... Edu-Lugano, Deivid- Alex, Roberto Carlos-Vederson, Aurelio-Deniz birlikte oynamaya yatkın, birbirlerini tamamlayan, tanıyan, anlayan, paylaşım içinde olan oyuncular. Alex kadro da yoktu zaten. Edu kırmızı kart gördü, Deniz de stoper eksikliğine kurban gitti. geriye sadece R. Carlos-Vederson ortaklığı kaldı.
Bunu gören Kayseri ahalisi de Fenerbahçe'nin soluna değil de sağına abanınca, olanlar oldu. Aşırı yüklenmeden koca takım tepetaklak yana (yakına) yattı. Maçın son bölümünde Vederson da oyundan çıkınca Fenerbahçe'de hiçbir İKİLİ kalmamıştı. Herkes başının çaresine bakmakla meşguldü. Ve doğrusu Alex, Tümer, Ali Bilgin, Gürhan gibi oyun kurucu özelliği taşıyan tüm futolcularının "aradığınız kişiye şu an ulaşılamıyor" mesajı vermesi, Fenerbahçe'yi "daha sonra tekrar deneyiniz" moduna almıştı bile.
Kayseripsor'da ise Mehmet Topuz ve Mehmet Eren (golleri gerçekten güzeldi), ayrıca Saidou maçın hakkını veren oyunculardı, biz de kendilerine bu hakkı teslim edelim. Eren iki golde de savunmayı zayıf karnından yakalamış olması ders çıkartılması açısından önemliydi. Böyle goller yenilir mi? Yenilir elbette ama yutulmaz, araya atılan her topun tehlike yaratması sarı lacivertli savunmacılarının daha fazla dikkatli olmasını gerektiriyor.
Yanlış ofsayt kararları, verilmeyen penaltı, şaşırtıcı kırmızı kart... bunlar hakemi eleştirmek için, yerin dibine sokmak ve hatta çıkartıp tekrar sokmak için fazlasıyla malzemenin elde olduğunu gösteriyor. Amaaa geçmişe mazi durumunu da es geçmemek kaydıyla! Hem elimize ne geçecek ki şu dakikadan sonra...
Başka birşeyler konuşalım. Maçın hakemini değil de hakemlik meseleğini mesela.. Farklı bir meslek hakemlik. Onca insan etrafınızda top sektirme telaşındayken, elinizde düdük, zarttt zurrtt ÇALMAK kolay mı? Hem bir insan neden hakem olur hiç düşündünüz mü?
Futbolu muhakkak seviyorlardır, ki sevmeseler yaptıkları iş hiç çekilmez! Futbolculuk yetenekleri sınırlıdır, ki sınırsız olsa hakem değil futbolcu olurlardı! Lider olma, popüler olma, yöneten olma, aykırı olma, SEVİLMEYEN olma, kimseyi memnun edemeyen olma, velhasıl hakem olma içgüdülerine yenik düşmüş olabilirler, ki ben başka türlü bir neden bulamıyorum. Ayrıca düdüğü bırakıp, televizyonda gazetede yer kaparım hesabı yapmanın da mümkün olduğu, 'MEŞHUR' bir meslek hakemlik. Kişilik testi gibi birşey yahu... Bana hakemi söyle, sana maçın sonucu söyleyeyim gibi birşey!
