Müthiş manzaralara sahne olan ve beş buçuk yıl önce oynanan Güney Kore maçıdır, turnuvalarda oynadığımız son maç. Ve çok şükür ki her kazaya, her şanssızlığa, her cezaya rağmen; 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'nı daha bir umutla, heyecanla, keyifle bekleyecek, haziran ayını iple çekeceğiz.
Maç Oslo'da oynandı, 4 gün önce. Bosna ile oynanan maçı ciddiye almıyorum, bir şekilde kazanmamız gerekiyordu, kazandık da. Ama asıl maç, asıl galibiyet, asıl zafer geçen cumartesi Oslo'da elde edilendi. Fatih Terim'in belki de en çok eleştirildiği, şükür ki eleştirilebildiği satırları okuyorsunuz şu an. Ama hakkını da teslim etmek görevimiz.
"Norveç-Bosna" maçları haftasına iyi hazırlanmıştı Terim. "Teknik kadro" hazırlandı demek isterdim ama diyemiyorum, maalesef. Burada bir tek adam şovu yapılıyor, hepimizin malumu. Terim sonrası bu göreve aday bir yardımcısı yokken, teknik heyetin varlığından bile söz etmek yersiz. Ciddi bir nüfus diyebiliriz söz konusu heyet için ancak alınan kararlar, doğrular ve yanlışların tek adresi var; O da Fatih Terim'dir.
Aynı Terim ve takımı, turnuva boyunca en doğru işleri yaptığı (İ.Kaş hariç) Norveç deplasmanını geçtikten sonra Bosna maçında boğulmazdı. Boğulmadı da. Şimdi bugünü bir kenara bırakıp, yarınlara bakalım biraz.
Kalemizde bir aksilik olmaz ve ciddi bir düşüş yaşamazsa Volkan'ı seyredeceğiz. Volkan'dan başlamışken onu ve adını yazacağımız tüm oyuncuları Allah sakatlıklardan korusun diyelim de peşinen, ne olur ne olmaz.
Savunma kurgusu anlamında en doğru seçimi son iki maçta yapmış bulunuyoruz. Bu konuyu ileride daha da detaylı inceleyeceğiz zaten. Kısaca bakacak olursak; Gökhan Gönül sağ bek sorunumuzun uzun soluklu çözümüdür. Hakan Balta'yı zorlayacak olan yine takım arkadaşı Volkan Yaman'dır. Emre Aşık bir sakatlık olmaz ise formanın sahibidir. Servet de yapılacak bir ara transfer sonrası kendi takımında kulübeye düşmez ise ikinci stoper formasının sahibidir. Bu 4'lünün birbirine uyumunu sık ve fazla adette hazırlık maçı yaparak sağlamalıyız.
Orta alanda da rasyonel bir diziliş yakalamış görünüyoruz. Elbet bu isimlere katılacak Mehmet Topuz ve Yıldıray Baştürk'ün nasıl büyük katkı sağlayabileceklerini görmemezlik edemeyiz. Aurelio Avrupa'nın önce gelen önliberolarından. Emre, Tuncay, Hamit gibi lejyonerlerin ise kendi takımlarında daha fazla dakika almalarını umuyoruz. Özellikle Emre'nin son iki maçta sergilediği serinkanlı liderlik, 7 yıldır beklediğimiz Emre'nin sahaya yansımış halidir.
Hücumda Nihat'ın da yeri garanti ancak takımın santraforu kim olacak, o konu muallakta. Semih Şentürk kendi takımında formayı sezon sonuna kadar taşır, ligdeki istikrarını sürdürürse kolay kolay sırtındaki milli formayı kaptırmaz. Ancak fiziken bir üst kategoride zayıf kaldığı da gerçek. Gökhan Ünal formunu yakalarsa formanın bir diğer ciddi adayı. Mehmet Yıldız da izlenecek isimler arasında. Halil Altıntop, Hakan Şükür, Fatih Tekke ve Ümit Karan da tecrübeli diğer alternatifler. Tek formanın çok sayıda talibi var ve bu seçimi yaparken Terim belli ki zorlanacak.
Türk futbolunun ve milli takımının kolektif anlamda sıkıntısını doğuran ana etken, güvenilecek bir savunma dörtlüsünü bugüne kadar oluşturamamış olmasıdır. İşte tam da bu noktada "Gökhan-Emre-Servet-Hakan" dörtlüsü, Bülent Korkmaz milli takımdan ayrıldığından bu yana oluşturulmuş en başarılı savunmadır diyorum ben. Buraya alternatifler de yaratmak zorundayız elbette. Gökhan Zan, Yasin Çakmak, Aydın Toscalı, Sedat Bayrak, İbrahim Toraman gibi isimlerin de kadro için sıcak tutulmaları gerekiyor ancak ana dörtlünün bulunduğunu düşünüyorum.
Ve gerek son iki maçın kazanılmasında, gerekse önümüzdeki günlere biraz daha umutla bakıyor olmamızda bu uyumlu savunmanın ciddi katkısı olduğunu savunuyorum. Aslında alışkanlıklar zamanla kazanılıyor olmakla beraber, savunmaların uyumunun hep içgüdüsel olduğuna inanmışımdır. Song ve Tomas, Capone ve Popescu, Zago, Ahmet Yıldırım ve Ronaldo, Högh ve Uche ilk çıktıkları maçlarda diğer savunmacılar ve birbirleriyle içgüdüsel bir uyum yakalamışlardır. Milli takımın son 2 maçtaki savunma dörtlüsü için de aynı şeyi söylemek mümkün. Maşallah diyelim yine de…
Bazı okurlarımızın "Emre havada iyidir, yerde zayıf kalır" iddialarına ise katılmıyorum. Bir yere kadar bu tespit Servet Çetin için yapılabilir ancak Emre Aşık 34 yaşın tecrübesinde, kademe anlayışı gelişmiş, Dünya Kupası, Şampiyonlar Ligi oynamış, önemli bir savunma oyuncusu, kendini her daim geliştirebilen ve asla futbola küsmeyen ciddi de bir profesyoneldir. Benim kendisi ile ilgili içim rahat, herkese de rahat olmalarını öneririm. Her savunma oyuncusunun yapabileceği hataları yapacaktır elbet ancak partnerinin adı ne olursa olsun onun bulunduğu savunmalarda kopukluk ve uyumsuzluk görme olasılığımız düşüktür. Bunun da sebebi, tekrar söylemek gerekirse; tecrübedir, olgunluktur. Elbet bir Popescu, Baresi, hatta bir Bülent Korkmaz'a sahip olmayı isterdim ben de herkes gibi ama eldeki en iyi ve en deneyimli stoper Emre Aşık'tır ve onu topyekun desteklememiz gerekir.
Gözümüz aydın olsun! 1'den 23'e kadar numaralanmış, ev sahibi ülkenin güzel bir kasabasına, nefis bir tesise yerleşmiş bir milli takımla, her akşam ana haberde canlı yayın bağlantılarla havaya girdiğimiz, sıcak yaz günlerinde maç saatine yetişebilmek için koşturup eve ya da güzel bir mekana konuşlandığımız, maç izleme grupları kurup lezzetin dibine vardığımız bir turnuva daha geliyor. Bütçesi yetenlerin yerinde izleyebilmek için rezervasyon peşine düşeceği günlerdeyiz artık. Özlemiştik o heyecanları, o keyifleri. Emeği geçen herkese teşekkürler…
