Futbolun pazarının genişlemesiyle birlikte akıl almaz boyutlara ulaşan bütçeler rekabet ortamında kulüpleri kurumsallaşmaya ve şirketleşmeye yöneltmişlerdir.
Yiğiter Uluğ'un cümleleriyle konunun sınırlarını çizmeye çalışalım; "Kulüpler birer şirket artık… Alan, satan, karları, zararları bilançolarla ortaklıklarına duyurulan endüstriyel kurumlar… Bu yüzden, yıldızlarımız birer kahraman gibi değil de bizi (yani elimizdeki hisseleri) başarıya taşıyacak personelden biri olarak görüyoruz. Ya da en azından öyle görme yolunda ilerliyoruz Bir gün omuzlarda taşıdığımızı, ertesi gün "kazandırmıyor artık" deyip kaldırıp atabilmek, şimdilerde taraftarların (yoksa hissedarlarım mı demeli!) Futbol büyüyor… Giderek dünyanın en ücra köşelerine sızıyor, popülaritesinin önünde hiçbir güç duramıyor. Büyüdükçe kazanıyor, kazandıkça etrafına da kazandırıyor… Fakat bu güzel oyunun saflığı, masumiyeti, mahalle arasına özgü heyecanlarında kayboluyor bir bir."
Bu gelişmeler büyüyen futbol ekonomisinin kaçınılmaz sonuçlarından bir tanesi olmakla birlikte, kulüpler birer ekonomik organizasyonlara dönüşmüşlerdir. Söz konusu organizasyonlar, futbol ekonomisinin varlığını devam ettirebilmek ve kendi sınırlarını genişletebilmek için oyunun dışında sanayi gibi faaliyet dışı gelir yaratmanın telaşı içerisine girmiştir.
Buna bağlı olarak, milyon dolarlık kulüpler birçok mali yatırımcının ilgisini çekmeye başlamıştır. Yatırımcıların artan ilgisi karşısında büyük bütçeli kulüpler borsaya kote olarak sermayelerinin belirli bir kısmını halka arz ederek önemli gelirlere ulaşmışlardır. Sadece sahadaki oyundan elde edilecek gelirle yetinmeyen futbol kulüpleri sermaye piyasalarına da bu şekilde girmiş oldular. Bu gelişme yenilenen futbol ekonomisinin günümüzde ulaştığı en yüksek noktayı ifade etmektedir.
Semih Gümüş'ün konuya yaklaşımı ise şöyledir; "Gelir-gider dengeleri bizde inanılmayacak tuhaflıklar içinde. Bizim kulüplerde firma, rozet vb. armağan ürünlerinin (merchandise) satışından kazanılan gelir toplam gelirlerinin yüzde 2-3'ünü ancak bulurken, Avrupa'daki kulüplerin bu tür gelirleri gene 15–20 kat fazlasıyla, en büyük paya sahip…"
Ayrıca günümüzde bir kulübün sportif karşılaşmaların içinde olmadığı durumda markalaşabilmesi zordur. Ulusal ya da uluslar arası yarışmalarda sportif başarıyı yakalayamayan kulüpler ciddi borç yükü altında faaliyetlerini devam ettirememe gibi vahim sonuçlarla karşı karşıya kalmaktadırlar.
Bu konuda UEFA Şampiyonlar Ligi gelirleri önemli bir örnek oluşturmaktadır. 2006–2007 sezonunda finalde İngiltere'den Liverpool'u yenerek kupayı kazanan İtalya'nın AC Milan kulübü kasasına 100 milyon euro kazandırmış oldu. Şampiyonlar ligi'nde mücadele etme başarısı dahi gösteremeyen takımlar olduğunu düşünürsek, AC Milan'ın ya da kupayı kazanan diğer takımların farkı ne denli açtığını görülmektedir. Bildiğiniz gibi yüz yılı aşkın tarihi bulunan 3 büyük kulübümüzün hiçbirinin bütçesi 100 milyon euro'ya ulaşmamıştır.
Kalemine az rastlanır yazarlarımızdan İslam Çupi konuyla ilgili düşünceleriyle bu bölüme noktayı koyalım; "Avrupa'da futbolu bir ağır sanayi kolu olarak bizimle kıyaslanmayacak kadar randımanlı ve görkemli oturmuş ülkelerde bile seyircinin yuvarlanan topa karşı, eski ilgiyi ve sıcaklığı göstermemesi bir evrensel problem olarak bu oyun sanayinin şirketler grubunu düşündüren ve endişelendiren tehlikeli bir enflasyon başlangıcı olarak yorumlanmaktadır"
