Biz spor yorumcularının başka konulara ilgisi yokmuş gibi görünür. Buna karşılık diğer bazı yazarlar ara sıra futbol hakkında yazma ihtiyacı duyarlar. Oysa tam tersi de geçerli olmalıdır ve bizler de bazı konularda görüş belirtme, daha da önemlisi haksızlıkları haykırma ihtiyacı duymalıyız.
Cuma gecesi eve geç saatte geldiğimde bu hafta için yazmak istediğim yazıya başlamaya karar verdim. Yazının konusu spor dünyamızda herkesin birbirini, ama en çok da kendisini kandırması olacaktı. Tam bu sırada eşim öyle bir haber verdi ki… Bir anda boğazım düğümlendi. Ne diyeceğimi bilemedim. Aklıma ilk gelen bunun bir şaka olması umuduyla televizyonu açıp haberlere bakmak oldu. Bildiğiniz kanallar yerli dizilerine devam ediyordu, o yüzden önce umutlandım. Ancak haber kanallarına geçtiğimde acı gerçekle yüzyüze geldim.
Ben ne diyeceğimi bilemiyordum ama ekranlarda ne diyeceğini çok iyi bilen, bu tür durumlarda sarfedecekleri sözleri daha seçilmeden/atanmadan önce ezberlemiş devlet görevlileri vardı.
- Onun yazdıklarını/söylediklerini bugüne kadar anlama gereği görmeyen devletin en tepesindeki şahıslar –klasik- “nefretle kınıyoruz” açıklamasını yapıyorlardı. (Oysa nefret güçsüzlere ait bir duygudur, ve bildiğim kadarıyla kimi kınadığınızı bilmeniz gerekir.)
- Hükümet üyeleri, Avrupa’dan yola çıktığını bildikleri “sizin artık Avrupa’da hiç şansınız yok” manalı açıklamaların korkusuyla “provakasyon” açıklamaları yapıyordu. (Katili biliyorlarmış gibi ve bu açıklama bizlere yapılıyormuş gibi)
- Bir sürü siyasetçi ve yazar “bu kurşun itibarımıza, Türkiye’ye, hepimize vb sıkıldı” tarzı aptalca açıklamalar yapıyordu. (Sanki ona o kurşunları sıkan ve onu yıllardır yaralayanlar biz değilmişiz gibi, onu mahkum ettikten sonra itibarımız kalmış gibi)
- Bazıları daha da iğrençleştirerek “böyle bir zamanda bu suikast manalı” vb diyordu. (Sanki başka zaman daha makbul karşılanacakmış gibi)
- Üstelik bu kişilerden bazıları “demokrasimiz”, “hukukumuz” gibi kelimeler kullanıyordu. (Düşündüm ki, eğer bu ülkede demokrasi varsa ben demokrat değilim. Hukuk üstünlüğü ve bağımsızlığı varsa ben hukuğa inanmıyorum. İnsan hakları varsa, ben insan hakları düşmanıyım.)
- Ve birçok kanal 62. şehidimiz vb gibi istatistiklerle uğraşıyordu. Hrant Dink’i bir istatistiğe çevirmeyi başarmıştık hemen. Üstelik bu kanallar o arada bu tartışmalara reklam almayı bile becermişlerdi. (Ya reklam verenler!)
Ben zaten Hrant Dink’in öldürülmesinde bu ülkedeki herkes gibi benim de payım olduğunu düşünerek utanıyordum. Çünkü o suçlu bulunurken, şiddete maruz kalırken, yalnızlığa itilirken biz transferleri, yöneticilerin kişilik problemlerini, hakemleri herşeyden daha fazla önemsemiştik. Ancak sadece bundan değil yukarıda saydığım konuşmalardan da, bu insanları seçtiğimiz veya bir yerlere getirdiğimiz için de utanmaya başladım.
Bu yazıyı spora bağlamam gerekiyor ama içim el vermiyor. Ancak zaten sporda yaşadıklarımız ve eleştirdiğimiz zihniyetler yukarıdaki zihniyetlerin bir ürünü değil mi zannediyorsunuz?
Spor camiasında da, tarafsız görünen, kendi tuttuğu takımla bile ilgili olsa yanlış gördüğünü söyleyen yorumcuların kimseye yaranamadığını, buna karşılık bir takımın taraftarı gibi konuşan, karşı takım taraftarlarını ötekileştiren yorumcuların kanallarda en çok prim yapan yorumcular olduğunu görmüyor musunuz? Düşünebilen teknik direktörlerin ne derlerse çarpıtıldığını, futbolun özünde taktiklerin değil insanların var olduğunu anlatmaya çaıştıklarında kimsenin dikkate almadığına hiç mi şahit olmadınız?
Zira bu zihniyet sadece sporda değil hayatımızın her yerinde kültürümüzün içine iyice sinmiş durumda. Kısacası müfredat kitaplarından hatırladığımız kültürümüz yok artık. Bu zihniyeti ve futbolumuzun pisliklerini temizlemek istiyorsak, İtalya, İngiltere vb gibi olmak istiyorsak, işe düşünen insanlara değer vermekle, hoşgörüsüz kişileri lanetlemekle başlamalıyız. Bu zihniyetleri temizlemek için savaş verecek cesarette ve onurda insanlar yetiştirmekle başlamalıyız. Çok para kazanamamayı veya en güçlü mevkilere çıkamamayı değil, hoşgörüsüz olmayı ve insan olmanın gereklerine sahip olamamayı hazmedemeyen bir beyine ve yüreğe sahip olmaya çalışmakla başlamalıyız.
Hayal gibi geliyor değil mi? Zira biliyoruz ki biz bu olanları unutacağız. Gündem hemen değişecek. Sorumluluğu başkalarına atacağız. Ta ki, düşünen yeni bir insan vurulana kadar. Aslında Hrant Dink bir yere kadar haklıydı. Bu ülkede güvercinlere kimse dokunmaz. Çünkü onlar düşünemiyor. Ve güvercinlerin zeka seviyesinde oldukları için dokunulmayanlar Hrant Dink gibiler değil, onu halkın gözünde mahkum edenler ve onu yok edenler.
Deniz Baykal, Fransa’da görüşülen yasa için “Montesqieu’nun, Rousseau’nun çocuklar yüreğimizi dağlıyor” demişti. Peki biz Mevlana’nın, Yunus Emre’nin çocukları olarak kendimize nasıl yakıştırabiliyoruz bu hoşgörüsüzlüğü, bu cinayetleri, bu yargılamaları, bireysel hırslarımız uğruna herşeyi göze alışımızı/gözardı edişimizi bilmiyorum.
Hrant Dink’in ailesine ve yakınlarına başsağlığı diliyorum.
Not: Son olarak Radikal gazetesini ve İsmet Berkan’ı tebrik etmek istiyorum. Klasik söylemlerden öte kendimize itiraf edemediğimiz gerçekleri vurgulayan tek basın organı onlar oldu. Umarım onlar da gündemi hemen değiştirmez ve birşeyler değişene kadar bizlere olanları unutturmamaya çalışır.
