Galatasaray için geride kalan sezonun en kritik maçıydı Trabzonspor maçı. Pamuk ipliği ile bağlı gidilen şampiyonluk yarışında iki rakip birden haftayı 3’er puanla kapatmışlardı. Rakip 4 hafta seri galibiyet almış, formda ve güçlü Trabzonspor’du. Galibiyetten başka alternatif yoktu. Galibiyet geldi…
Öncelikle ayağını iki yerden kırmış olduğunu üzülerek öğrendiğim Musa Büyük’e acil şifalar dileyerek söze başlayalım. Futbolun en acı anlarından birine daha tanıklık ettik, içimiz kanayarak. En seri şekilde sahalara dönebilmesi dileklerimizle.
Geçtiğimiz hafta 2-1 kaybedilen Beşiktaş maçını müteakip Gerets’in yaptığı operasyonu biz överken ülkenin önde gelen gazeteleri olayı Gerets’in intiharı olarak ana sayfaya taşımışlar, bir sivri futbol adamı (ben ciddiye almasam da önemli değil zira ülke ciddiye alıyor arkadaşı) kendisini Galatasaray’ı satmakla itham etmiş, konu tartışılmaya bile imkan olmadan Gerets aleyhinde sonuçlandırılmıştı. Ama Belçikalı iyi ve bizce doğru olanı yaptı, sisteminde ısrar etti, daha doğru oyuncu seçimleri yaptı ve kazandı.
Yazıda aslan payı Emre Aşık’ın olacak, bunu peşinen söyleyelim ama maça ilişkin yazacaklarımızı da aradan çıkartalım. Sistem 4-3-2-1’di. Gelin uzatmayalım ve şunun adına 4-3-3 diyelim. Savunmada Ergün’ün fiziki yetersizlikleri, ikinci yarıdaki pozisyon hataları ile birleşince Ferhat değişikliği kaçınılmaz hal aldı. Emre ve Tomas uyumlu, Sabri savunma yetersizliklerine karşın iyi niyetli mücadelesi ile yeterliydi.
Önlerindeki üçlünün göbeğinde Inamoto vardı, ki onun yerinde Mehmet Güven de rahatlıkla kullanılabilir. Solda Ayhan tıpkı geçen hafta olduğu gibi neredeyse kusursuzdu denebilir. Terim’in tercih edeceği isimler arasında olduğunu sanmıyorum ama bunu fazlası ile hak ediyor, söylemeden geçmeyelim.
Inamoto’nun sağında ise sürpriz bir isim, Sasa Ilic forma giydi. Ilic’in forvet arkası ve forvet bölgesinde yer aldığı her maç, aldığı en temel eleştiri yeteri kadar savaşmadığı yolunda oluyordu. Bu kez hem oyunun hücum yönünde (özellikle galibiyet golünde), hem de savunma tarafında kusursuzdu. Nasıl bir futbol kültürü aldığını görmek isteyenler, maç boyu kendine verilen vazifeleri nasıl kendini parçalarcasına yapmış olduğunu tekrar tekrar izlemeliler. İdari bir konumda olsaydım, ilk işim ücret iyileştirmesi yaparak Ilic’in sözleşmesini asgari 3 yıl uzatmak olurdu.
Hücumda pivot santrafor Hakan Şükür, bu sezon en verimli maçını oynadı desek abartmış olmayız. İndirdiği kafa topu Arda’nın ayağından filelere giderken pasör yönüyle, rakip savunmayı presle rahatsız ederken mücadeleci yönüyle, Gerets’ten öğrendik ki maç öncesi konuşmasında kaptan yönü ile görevini yapmıştı. Hakan Şükür budur, bu olmalıdır. Böyle Hakan Şükür’e kimse ses edemez, en küçük bir eleştiri getiremez.
Arkasında sağda Necati, solda da Arda Turan vazifelerini layıkı ile yerine getirdiler, bir itiraz konusu hariç. Bu sistemde Necati ve Arda daha fazla ceza alanı bölgesine girmeliler. Necati’nin oyun boyu mücadelesi takdire şayandı ama bir forvet olduğunu da asla unutmamalı ve 18 içinde daha fazla pozisyon aramalıydı. Ve bu kez Gerets’in 3 değişikliği de gerek oyuncu seçimleri, gerek de zamanlamaları ile doğru seçimlerdi.
Ve Emre Aşık. Bazı oyuncular vardır, sahadaki duruşları ile futbolcu olduklarını belli ederler. Zaman zaman teknik ve beşeri hataları olsa da Emre Aşık da bu futbolcu duruşuna sahip isimlerden biridir, benim için. Önemli bir profesyonel olduğunu, futbola uzun süre ara verdikten sonra sahaya çıktığında ortaya koydukları ile hepimize ispat etmiştir.
Müsaade edin 2002’ye dönelim. Lucescu önderliğinde 15. şampiyonluğu ve 3.yıldızı taşıma hakkını kazanan Galatasaray’da savunmanın göbeğinde alışık olmadığımız şekilde iki Türk oyuncu forma giymektedir. Sezonu büyük bir uyum içinde tamamlamışlar, Dünya Kupası için Japonya ve Kore’nin yolunu tutmuşlardır. Emre Aşık ve Bülent Korkmaz. Dünya Kupası’nda ilk tercih Alpay olmuştur ama onun yokluğunda iki maç forma giyen Emre Aşık da görevini layıkı ile yerine getirmiştir.
Şampiyonluğa rağmen Galatasaray’da Lucescu ile yollar ayrılmış, müthiş bir hava ve karizma ile Fatih Terim yeniden göreve başlamıştır. İlk basın toplantısında okuma gözlüğü dudağının kenarında soruyu dinlerkenki İtalyan bakışları hala gözümün önünde, kusursuz takım elbise, gömlek, kravat uyumu ile. Her neyse, Terim ilk makası bir önceki yılın uyumlu savunma ikilisine vurur ve önce Vedat’a, sonra Mehmet Polat’a yer açmak için muhtelif varyasyonlar dener. Transferin son gününde alınan 34’lük Sergio Almaguer ise bambaşka bir hikayedir. Akabinde Emre Aşık’ın Brugges deplasmanındaki hatası gelir ve Emre ile Terim’in yolları fiziken olmasa bile fiilen ayrılır.
Sezon sonuna kadar adam akıllı forma bulamaz Emre, rivayet odur ki sözleşme imzalamak için gittiği kulüpte saatlerce muhatap da bulamaz ve fiilen ağlayarak (olayın şahitleri mevcuttur) Beşiktaş’ın yolunu tutar. Beşiktaş yılları da verimsiz ve sevimsiz geçmiştir. Geçen sezon, Galatasaray tarafından kapılar yeniden açılır ve Emre’nin futbola dönüşü başlar.
Bugün geldiğimiz noktada, şu veya bu sebeple Emre Aşık, Song’u kesmiştir ve bu performansı ile formayı vermeye de açıkça niyeti yoktur. Geride kalan 5 sene, öncelikli sorumlu Fatih Terim olmak üzere, stoper diye inim inim inlemekte olan ülke futbolu için ve Emre Aşık için ziyan olmuştur. Hala bu konuda ülke futbolunun sıkıntısı çözülmemiştir. Nasıl ki Galatasaray yeniden kapılarını açarak Emre Aşık’a iade-i itibar etmiştir, sıra Fatih Terim’dedir. Tugay Kerimoğlu gibi Emre Aşık’a da A Milli Takım’ın ihtiyacı vardır ve 5 yılını ziyan ettiğimiz Emre Aşık’a bu kapıyı açması gereken Fatih Terim’dir.
