Antipatik bir kişilik

Serie A’da ve Premier League’de yedi yıl top oynamış. 80 defa milli formayı giymiş; 21 altı grupları da sayarsak, yaklaşık 150 maçı buluyor. Bu iki istatistiğe bakarak bile futbolu iyi oynadığı gerçeğini herhalde tartışamayız. Ama tartışılamayacak bir başka gerçek daha var. Hangi takımda oynarsa oynasın, o takımın taraftarlarının önemli bir kısmı da dahil olmak üzere, futbol seyircisinin sevmediği bir şahsiyet, Emre Belözoğlu.

Düşünün, ne kadar alışkınız, neredeyse her Fenerbahçe maçından sonra gazetelerde Emre Belözoğlu’nu ekranlarda ya da ertesi günün gazetelerinin spor sayfalarında hep aynı mimik ve jestlerle görmekten... Yüzünde acayip bir gerginlik, bağırıp çağırmalar, el kol hareketleri, parmak sallamalar...

Kabul etmek gerekir ki, Belözoğlu’nun şımarık, sorumsuz ve saldırgan olduğuna dair genel bir kanaat var. Bu oyuncunun15 yıllık futbol hayatından birkaç sayfaya göz attığımızda, söz konusu kanaatin sebeplerini anlamak kolaylaşır.

Galatasaray’da top oynamaya başladığında, henüz 16-17 yaşındaydı. Haliyle daha çocuktu ve saha içi tatsızlıklarda pek temayüz edememişti. Yine de o yılların Galatasaray’ında futbolcu olmasının, kişiliğinin oluşmasında önemli olduğunu düşünüyorum.

Emre Belözoğlu, profesyonel futbola başladığı yıllarda Fatih Terim ve Hagi’nin yanında yetişti. “Bu oyunun nasıl oynanması gerektiği” konusunda örnek aldığı kişiler en çok bu iki isim olmalı. Yani, futbol oyununa dair bilgisinin ve görgüsünün temelini Terim ve Hagi attı.  Terim, saldırganlığın sınırında gezen ve kimi zaman o sınırı aşan “motivasyon” anlayışı ile... Hagi de “yıldız futbolcu dokunulmazlığı” ile özellikle hakemleri hedef alan ve genellikle cezasız kalan ölçüsüzlüğü ile...

İnter ve Newcastel’daki macerası epey çalkantılı geçti Belözoğlu’nun... İnter’de kaç kez kırmızı kart gördüğünü tespit etmek kolay değil. Rakibe kasti tekme atmak, kafa atmak, hakeme küfür etmek gibi sebeplerle birçok kez oyun dışı kaldı.

Newcastel’da forma giyerken, önce Everton’lu Tim Howard’a, bir süre sonra Bolton’lu El Hadji Dieuf’a ırkçı hakaretlerde bulunduğu gerekçesiyle İngiltere Futbol Federasyonu tarafından hakkında soruşturma açıldı. Netice olarak aklandı ama bu türden ırkçılık soruşturmalarnın çok sık açılmadığını biliyoruz.

Milli takım karnesine bakarsak... 2002 Dünya Kupası’nda rakip Costa Rica’nın yedek kulübesine saldırmıştı. İsviçre maçını hatırlatmaya bile gerek yok. “Fatih’in fedaisi” rolünü üstlenmiş, maç sonunda rakip futbolcuları saha içinde kovalamıştı. Bu davranışı UEFA tarafından cezasız bırakılmadı.

Aynı karneye, Macaristan milli maçında basın tribününe el hareketi (daha doğrusu kol hareketi) çekmesini de ilave edelim. Söz konusu hareketin ne manaya geldiğini söylemeye gerek yok.

Sonra Fenerbahçe macerası başladı.

Bir Kayseri maçında sahalarımızda ender görülen jestlerden birine imza attı; Cangele’ye gırtlak kesme hareketi yaptı.

Geçen seneki şaibeli sezonda, rakip takım Ankaragücü’nün bir oyuncusuna Emre’nin telefonundan kuşkulu bir mesaj gitti. İş ortaya çıkınca, mesajı menajerinin gönderdiğini söyledi... Şaka olsun diye!

Birkaç hafta önce Eskişehirspor maçında, liglerimizin en efendi futbolcularından Gökhan Gönül’e bağırıp çağırdı, üzerine yürüdü saha içinde...

Son Bursaspor maçında da yine takım arkadaşı Cristian Baroni’ye çıkıştı, hırpalamaya çalıştı. Söylenenlere bakılacak olursa, soyunma odasında da Aykut Kocaman’a efelenmiş.

Herkes bunun bardağı taşıran damla olduğunu düşünürken ve kadro dışı kaldığına dair haberler gelmişken Fenerbahçe yönetimi Emre’yi affetmiş. Kimbilir hangi sebeple? Spfkülasyonlar muhtelif... Hatta basit bir “futbolcu kaybetmeme” gerekçesinin çok ötesinde dedikodular var.

Fenerbahçe yönetimi bu kararıyla Emre Belözoğlu’nun futbolculuğundan bir süre daha istifade edebilir ya da yüksek mevkideki kimi çevrelerle arasını bozmaktan kurtulabilir. Peki, takımı zor zamanda sırtlayan Aykut Kocaman? Gerçi burası Türkiye... İşini doğru düzgün yapan, saygın bir insan olmanın elbette bir bedeli olacak.