Demirören, pirinç, bulgur...

Çok olağandışı bir gelişme yaşanmazsa, Yıldırım Demirören gelecek hafta Türkiye Futbol Federasyonu Başkanı olacak.
Muhtelif yönleriyle irdelenmesi gereken bir durum...
Malum, Türk futbolu tarihinin en kaotik döneminden geçiyor.
3 Temmuz’da başlayan şike soruşturması, gözaltılar, tutuklamalar, gündeme gelen iddialar, ülke futbolunun lanetli bir batağa sürüklendiğini gözler önüne serdi. Hep kuşku duyulan, akıllardan geçen, futbolla ilgili çevrelerde “alçak sesle” dile getirilen ya da kamuoyu karşısında ima edilen sayısız iddia, bir anda ortalığa saçıldı.
Futbolu yönetenler, bu endüstrinin ekonomik gerekleri ile etik ve yasalar arasında sıkıştı kaldı. Hem milyonlarca dolarlık gelir kapılarının kapanmaması hem de herkesi memnun edecek bir “zevahiri kurtarma planını” hayata geçirmek mümkün olmadı. Kısacası, önceki Federasyon sürecin altından kalkamadı ve istifa etti.
Enkaz hâlâ orta yerde!
Peki Yıldırım Demirören bu enkazı “en az hasarla” kaldırabilecek mi?
Çok kuşkulu!

* * *

Öncelikle şunu belirtmek gerekiyor: Yıldırım Demirören’in sekiz yıldır yürütmekte olduğu Beşiktaş Kulübü Başkanlığı boyunca, “başarılı bir yönetici” olarak temayüz ettiğini söylemek mümkün değil.
Birkaç sezondur tribünlerin “Yeter!” dediği bir Başkan’dan söz ediyoruz.
Tamam “taraftar memnuniyeti” tek ölçü değil diyebiliriz ama ortada başka gerçekler de var: Demirören’in yönetimi devraldığından bu yana kulübün mali yapısının sürekli kötüye gittiği, üstelik bu sürecin Beşiktaş’ın geleceğinin ipotek edilerek yürütüldüğü sır değil.
Uzatmayalım, hiç kimse Demirören’in böylesi kritik bir dönemde sorunları tereyağından kıl çeker gibi halledecek bir “yönetim dehası” olduğunu iddia edemez.

* * *

Futbolun içinde bulunduğu kaos, aynı zamanda muhtelif tarafların amansız bir çatışma alanı... Çatışmanın ortasında, -deyim yerindeyse- futbol endüstrisinin omurgasını oluşturan ama öte yandan şike iddialarının hedefinde duran Fenerbahçe var. Üstelik söz konusu iddiaları külliyen reddedip hakkında hiçbir cezai uygulamayı kabul etmeyeceğini açıkça ifade eden bir camia...
Diğer yanda şampiyonluk hakkının gaspedildiğini söyleyen Trabzonspor...
Ve Galatasaray... Sürece etik bir söylemle müdahil olsa da ezeli rakibinin içinde bulunduğu zor şartları sonuna kadar “kanırtmakta” kararlı bir başka büyük camia!
Sonra, diğer kulüpler... Kimi hali hazırdaki gelir kapılarının kapanacağından duyduğu kaygı ile meselenin bir şekilde “geçiştirilmesini” arzu eden, kimi ise üzerine gölge düşmüş sezonda mağdur olduğunu iddia eden kulüpler...
Demirören zor bir denklemle karşı karşıya.
Bu tabloya bakıldığında, alınacak hiç bir karar tarafların tamamını memnun edemez. Bu mümkün değil.
Belki sadece şu olabilir...
Demirören’in Federasyon başkanlığı için siyasi iktidardan onay aldığı anlaşılıyor. Bu durum, alınacak kararlardan kimileri hoşnut olmasa bile bunu “yüksek sesle” dile getirmekten imtina edeceği anlamına gelir. Çünkü o saatten sonra siyasi iktidarla karşı karşıya gelme riski oluşur ki, buna herhangi bir kulübün cesaret edeceğini düşünmek fazla saflık olur.

* * *

Ama sorun bununla da bitmiyor!
Meselenin bir de UEFA cenahı var. İktidarın ve Türk futbol camiasının, yaşanmakta olan sorunu şu veya bu biçimde “geçiştirme” tavrına, UEFA’nın (da) sessiz kalması pek o kadar kolay değil. En azından bugüne kadar yaşanan tecrübeler bunu gösteriyor.
Bugün Hürriyet gazetesinde Demirören’in UEFA karşısında dile getireceği argümanlar sıralanmış: “Şike sahaya yansımadı”, “Türk takımları temizdir”, “Yargı zaten hızlı çalışıyor ve suçlu varsa cezasını verecektir...”
Böyle afakî bir savunmanın UEFA’yı ikna edebileceğini düşünen var mı, acaba?
Aslında anlaşılan o ki, Demirören (ve Türk futbolunun geleceğine karar verenler) bir süre boyunca Avrupa’dan men cezasını göze almışlar... “Boşverin Dimyat’ın pirincini” diyorlar, “evdeki bulgur neyimize yetmiyor!”
Eh, ne diyelim? Büyüklerimiz madem böyle diyor; bize de “afiyet olsun” demek düşer.