TARİH YAZIYORUZ!

Maç günü olduğundan saatler geçmek bilmedi. Uyandım ve sadece saatlerin geçmesini bekledim büyük bir umutla. Maça kadar geçen süre zarfı her ne kadar umut içinde olursa olsun,  maç başladıktan sonra umut yerini inanılmaz bir heyecana bıraktı. Sanki iç organlarım yokmuş gibi hissediyordum.

Teodosic'in bizi zorlayacağını düşünüyordum. Fakat Teodosic'in bu kadar iyi bir performansının üstüne, bizim de şutlardaki zayıf yüzdemiz maçların çoğunu koparttığımız ilk periyot'ta bocalamamıza sebep oldu. İnancımda hiçbir zaman bir zayıflık belirtisi olmadı. Aklımda sürekli 2001'de oynadığımız Türkiye – Almanya maçı vardı. Hidayet'in son saniyelerde bize kazandırdığı maçın bir benzeri oynanıyordu. Tek sayı farkla kazanmıştık ve Kemal Derviş maç sonrası “ Umarım sonuç piyasalara da yansır” gibi bir açıklama yapmıştı.

Maçta hissettiğim hislerin hiç birini daha önce bir müsabakada yaşamamıştım. Çünkü 2002'de Brezilya ile oynadığımız Dünya Kupası yarı final maçında da, Euro 2008'de oynadığımız Almanya karşılaşmasında da; galibiyete bu kadar inanmıyorduk. Hislerim bu maçta farklıydı, her ne kadar maça kötü de başlasak, devamında basit hatalar da yapsak sonunda kazanacağım inancını taşıyordum.

Ömer Aşık ve Ersan hücumda çok etkisiz kaldı. Maalesef rakip pivotların kolayca sayıya çevirip faul aldığı atışları, Ömer yapamıyor. Bu da şutörlerden verim alamadığımız bu tarz maçlarda, oldukça canımızı yakıyor. Çaldığımız topların çoğunu aceleden ve heyecandan kaybettik. Maçın ilk üç periyodunda oldukça yüzdeli 3'lük attılar. Bizim buna karşılık veremememiz, aradaki farkı her kapattığımız süreçte bizim aleyhimize işledi. Tam skoru yakaladık dediğimiz anlarda, basit hatalar, yanlış şut seçimleri, ortak olduğumuz maçta, skor bazında ortak olamamamıza ön ayak oldu.

Slovenya maçında %71 2'lik ve %58 oranında 3'lük atan takımımız; Sırbistan karşısında %52 2'lik ve %39 3'lük, maçın zor geçmesinin başka bir nedeni daha. İspanya maçında 2/8 üçlük yüzdesi ve 8 asistle oynayan Teodosic'in 11 asist ve çok kritik zamanlarda attığı basketler bizi hem mental olarak, hem de skor bakımından oldukça olumsuz etkiledi.

Fakat en kötü oynadığımız maçta bile, bir basketbol ekolü Sırbıstan'ın farkı açmasını önlemek takdire şayandı. Diğer kısımdan ise topun bizi sevmemesi, basketbol şansının ise son saniyelerde yanımızda olması, oyunun son topa kalmasına ve tarifsiz bir heyecana bürünmesini sağladı.

Oyuncularımız yüreklerini ortaya koyarak bu zor maçı çevirmeyi başardılar. Özellikle geçmişte, fazla sorumluluk almadan, -biraz da kaçırma korkusuyla- potansiyelini kullanmayan Kerem Tunçeri, gerçekten büyülüyor. O devleştikçe, 12 Dev Adam da daha güzel görünüyor bize. Umarız Billups eşleşmesinde de yüreğini ortaya koyar ve bizi altın madalyaya sürükler.

ABD maçında, Ersan'ın bu maçın aksine iyi oynaması, Ömer Aşık'ın kritik atışları baskete çevirmesi, topun bizi biraz sevmesi, Sırbistan karşısında düştüğümüz durumlara düşmememizi sağlar. Her ne olursa olsun, Rüya Final'i en başından beri düşleyen devlerimizin, ABD karşısında iyi oynayacağına yürekten inanıyorum. Kupa artık bir adım ötede… Bize yakışan oyunu oynayalım, varsın kupayı kazanmayalım.

Mühim olan bize bu keyfi yaşatan 12 Dev Adam'a sonuç ne olursa olsun teşekkür etmek. Aynı zamanda, turnuva başında yerden yere vurulan Tanjevic'e de ayrı bir parantez açmak lazım. Umarım bu turnuva girmediği son kemoterapi seansı yerine geçer ve sağlığına tamamen kavuşur.

Biz şampiyonluğu sonuna kadar hak ediyoruz. Hem oyunumuzla, hem de verdiğimiz ödünlerle... Umuyorum bizlere en güzel bayram hediyesini veren takımımız, bayram eğlencesini 4 güne çıkartır, ev sahibi olduğumuz turnuvada zafer yaşatır. O değil de Semih Erden ne blokladı be!