Kimlik ve vizyon

Sezonun ilk derbisini geride bıraktık. Oyuna hükmeden deplasmandaki Beşiktaş, daha fazla ve net gol pozisyonları bulan ekip Fenerbahçe idi. Daum’un Fenerbahçe’ye ilk gelişinden beri, topa daha fazla hakim olmaya çalışan ve bunda da başarılı olan ekip, Zico ile bunu perçinlemişti. Yaklaşık 7 senedir topa hakim olma hüviyetindeki takım, Aykut Kocaman ile kabuk değiştirmekle kalmıyor, tamamen bir vizyon değişimine gidiyor ve Aykut Hoca’nın kafasındaki hızlı futbol oynayan, rakip takımı karşıladıktan sonra dengesiz yakalamaya uğraşan, topla oynamaktan çok; topla hızlı oynamaya çalışan bir takım olma yolunda adımlar atıyordu.

Buna mukabil, Fenerbahçe mentalitesini değiştirip; top çeviren kulüpten; rakibin topla oynamasına el verecek, sisteme sancılı bir başlangıç yapıyordu sezon başı itibarıyla. Yalnız ortada bir gariplik vardı. Yılların alışkanlığını bir anda kökten değiştirmek bu kadar kolay mıydı? Bunun cevabı Fenerbahçe’nin şu ana kadarki karnesinde gizli. Şampiyonlar Ligi ve Avrupa Ligi’nden ön eleme safhasında elenilmiş, Lig’de ise 7 puan alınabilmiş. Sorun aldığı puan miktarı değil elbette, oynanan oyuna bakınca gelecekten de umudu yok Fenerbahçeli’nin maalesef.

Aykut Hoca, sportif direktör olarak takımın başında olduğu geçen sene, hızlı futbol oynayan Lille’den etkilendiğini belirtmişti. Fenerbahçe’nin daha çok Chelsea ve Barcelona’ya benzeyen (bunu her ne kadar son 2 sene hiç beceremese de) bir oyun kimliği vardı. Topa hakim, rakip takımı pas yaparak bozan, rakip takıma top göstermeyerek bir nevi savunma yapan bir anlayıştı bu. Futbolcular da fiziken bu oyuna uyum sağlamakta güçlük çekmiyordu. Aykut Hoca Fenerbahçe’deki hastalığın tanısını koymuştu sezon başında. Yavaş futbol. Fakat bu futbolu hızlandırmak için bu denli büyük bir “devrimsi” şey gerekli miydi? Yani sadece hızlı kanat futbolcuları ve topu karşılayan takım olmak ne kadar efektif olabilirdi?

Bu takımın eksiklerini gidermek için, yanlışıyla doğrusuyla bir sayfayı tamamen silmeli miydi Kocaman? Kocaman bir hayır! Taktik anlamda Aykut Hoca Fenerbahçe’yi, aciz bir takım gibi oynatıyor. Fenerbahçe, kendi kimliğine ihanet ederek, küçük takım zihniyetiyle oynuyor Kocaman yönetiminde. Bu da Fenerbahçe’nin şizofren bir futbol oynamasını doğuruyor, takım kendisiyle çelişiyor. Beyninin bir kısmında büyük takım gibi topa sahip olmaya çalışan ekip, yetersiz bir takım gibi geriye çekiliyor. Yıllardır Fenerbahçe’nin en büyük kozu olan; “pas trafiği” de kilitleniyor.

Bu sebeple ortada ne idüğü belirsiz bir şey çıkıyor. Hücum anlamında ne mantıklı gelişen bir atak, ne çizilmiş bir oyun, ne verkaç, hiçbir şey göremiyoruz Fenerbahçe’de. Çünkü zihniyet basit, rakip takımın hatasından faydalanmak, akabinde hızlı bir şekilde gol bulmaya çalışmak. Hiç kusura bakmayın, Türkiye’nin finansal olarak en büyük kulübü, istediğini bu taşra zihniyetliyle elde etmemeli. Zaten edemiyor da… Young Boys’a ve PAOK’a karşı elenilmesi de bu yüzden zaten, kendisinden daha kalitesiz ekibe, kalitesizmişcesine futbol oynamak. Düşünsenize, size karşı kontratak futbolu oynamaya çalışan ekibe, siz kontratak futbolu oynuyorsunuz. Başarısızlığın temel sebebi burada yatıyor.

İlk yarıdaki 4 net gol poziyonu gol olsaydı da bunları yazacaktım, değişen bir şey olmayacaktı çünkü. Beşiktaş’ı yenmek sadece derbi galibetinden başka bir sevinç getirmeyecekti hiçbir Fenerbahçeli’ye. Zira bu takımda umut yok. Evet taze bir kan, taze bir zihniyet getirmeye çalışıyor takıma. Ama kan grupları uyumsuz. Bu da takımda başarısızlık semptomunu oluşturuyor.