10 yıl geçti, sabır

Galatasaray, 17 Mayıs 2000'de UEFA Kupası'nı kaldırdı, sarı-kırmızılı camia ve Türk futbolu için tarihi bir gündü. Tarifi imkansız bir gurur.
Aynı Galatasaray, 26 Ağustos 2010'da Avrupa'da adı sanı duyulmamış bir takıma elendi. Hem de 90'da turu getiren golü bulduktan saniyeler sonra kalesinde gördüğü golle. Şok, iş bilmemezlik, belki de Rijkaard'ın deyimiyle kalitesizlik.

UEFA Kupası, efsane kadro, çeyrek final, dev rakipler, Şampiyonlar Ligi'nin gediklisi derken, sarı-kırmızılı temsilcimiz son yıllarda Avrupa'da bu halde. Tek bir adım dahi ileri gidilememişken, "Türkiye'ye UEFA Kupası getiren tek takım" savunması devam ediyor.

Geçmişle övünmek çok doğal, ancak gurur duymak ile 2000'e sarılmak arasında önemli bir fark var. UEFA zaferini tarih yazdı, silinmez. Geçmişin başarılarıyla, elde kalan hüsranları kapatmaya çalışma durumu ise artık can sıkıyor.

Galatasaray taraftarlarının üzüntüsü büyük, bir o kadar siniri de. Zira ortada duran tablo iç açıcı değil. Avrupa'da karşı karşıya kalınan her kötü durumda 10 yıl öncesine dem vurmak tamam da, 10 yıl öncesinin kredisini kullanmak yanlışı daha ne kadar sürecek, sabır.

UEFA Kupası'nı kazandıktan sonra sarı-kırmızılılar;
Tam 3 bin 752 günü geride bıraktı,
Avrupa kupalarında 98 maça çıktı,
15 kez eleme turunda mücadele etti,
Elemelerde 3 defa havlu attı,
Avrupa'da 45 farklı rakiple karşılaştı,
Son 4 yıldır 'Kupa 1'e katılamadı,
Yaklaşık 100 milyon euro kaybetti,
10 sezonda 9 teknik direktörle çalıştı,
107 transfer yaptı,
52 yabancı futbolcu aldı,
101 farklı oyuncuyla mukavele yaptı,
3 kulüp başkanı değiştirdi,
343 lig maçına çıktı,
48 Türkiye Kupası maçında oynadı,
Ve 4 şampiyonluk (3 lig, 1 Türkiye Kupası) yaşadı.

Krizlerin arkası kesilmezken, milyon eurolar uçup giderken, futbol takımı yılardır cepten yerken, kadro kalitesi geriye giderken, hoca sanki "tazminatımı verin de gideyim" ruh halindeyken vs. Sıkıntılar uzayıp gidiyor... Tabii her Galatasaraylı'nın aklından en hafif tabirle "yeter" demek geçiyor.